గంద‌ర‌గోళ ప‌ర్వం

వాటీజ్ సినిమా ?

ఏదో ఒక సంఘ‌ట‌నో, 

ఊహో, 

క‌థో, 

న‌వ‌లో, 

నాట‌క‌మో ఎత్తుకోవ‌డం. ప్రొడ్యూస‌ర్ని ప‌ట్టుకోవ‌డం. అంతే. 

స్క్రీన్ ప్లే, సంఘ‌ర్ష‌ణ, ఆ సంఘ‌ర్ష‌ణ‌లోకి ప్రేక్ష‌కుడిని ఈడ్చుకొచ్చి స్నానం చేయించ‌డం, వాడు హాలు బైట‌కొచ్చాక‌, ఇంటికెళ్లాక అన్నం తింటూ కూడా ప‌ర‌ధ్యానంగా ఏదో సినిమాలోకంలో మాలోకంలా ఉండడం. చూసిన సిన్మా డైలాగ్ త‌న‌లో త‌నే చెప్పుకోడం. త‌లుపేసుకుని అద్దం ముందు ఫోజు కొట్ట‌డం. ఫైట్స్ గ‌ట్రా న‌చ్చితే ఎగిరెగిరి కాలో చెయ్యో విరగ్గొట్టుకోవ‌డం. ఇలాంటి తొక్కా తోట‌కూర‌ అవ‌స‌రం లేదు.

ఇప్పుడొచ్చిన ఇంకో కొత్త‌ప‌దం అవిడియాల‌జీ. మ‌న స‌బ్జెక్టుకి సంబంధించిన ఐడియాల‌జీ ఉన్న ఒక గుంపుని మ‌చ్చిక చేసుకుంటే వాళ్లే ప్ర‌చారం చేసి పెడ‌తారు. ఆ మ‌ధ్య కశ్మీర్ ఫైల్స్ అప్పుడు ఇలాంటి హ‌డావుడే చూశాం. అలా సోష‌ల్ మీడియాలో ఈ మ‌ధ్య విప‌రీతంగా ప్ర‌చారం జ‌రిగిన సినిమా ఒక‌టుంది. అదే విరాట ప‌ర్వం. ముఖ్యంగా కాస్త సాహిత్యంపై ప్రేమ‌, అభ్యుద‌య భావాలు ఉన్న‌వాళ్లయితే... ఈ సినిమా తెలుగుతెర‌పై స‌రికొత్త ప‌ర్వానికి దారితీస్తుంద‌న్నంత క‌ల‌రిచ్చారు. మూవీ విడుదల అయ్యాక కూడా అలాంటి అభిప్రాయాలే చెప్పారు. మ‌రి ఇంత గొప్ప‌గా చెప్తున్న సిన్మా చూడ‌క‌పోతే బాగోదేమోన‌ని నెట్‌ఫ్లిక్స్‌లో చూశాను. కేవ‌లం మూడంటే మూడు నిమిషాలు మాత్ర‌మే చూడ‌గ‌లిగా. 

ఇందులో స‌బ్జక్ట్ ఏంటో తెలిసిందే. అద్భుత‌మైన సంఘ‌ర్ష‌ణ ఉన్న ఘ‌ట‌న‌. సినిమా తీయ‌డానికి కావాల్సినంత మ్యాట‌రున్న జీవితం. తెలుగు తెర‌కి కొత్త త‌ర‌హా కంటెంట్. కానీ మూవీ తీయ‌డానికి ఆ సంఘ‌ర్ష‌ణ స‌రిపోద‌నుకున్నాడో ఏమో డైరెక్ట‌ర్. కంటెంట్ కొత్త‌ద‌యినా మ‌సాలా మాత్రం పాచిపోయిందే ద‌ట్టించాడు. హీరోయిన్‌కి పేరు పెట్ట‌డానికే ఒక భ‌యంక‌ర‌మైన సీన్ రాసుకున్నారు. ఆ సీన్ చూసే ఇక సినిమా చూడాల్సిన పని లేద‌నిపిచ్చింది. అంత పిచ్చెక్కించింది ఆ సీన్. 

అడ‌విలో ఒక ట్రాక్ట‌ర్ వెళ్తుంటుంది. దారి మ‌ధ్య‌లో న‌క్స‌లైట్ల‌కి, పోలీసుల‌కి మ‌ధ్య కాల్పులు. ట్రాక్ట‌ర్లో అరుపులు. ఇంత‌లో స‌డ‌న్‌గా భారీ వ‌ర్షం. ట్రాక్ట‌ర్లో ఒకావిడ ప్ర‌స‌వ‌వేద‌న‌. వ‌ర్ఘంలో పోలీసుల‌తో త‌ల‌ప‌డుతూనే ఓ మ‌హిళా న‌క్స‌లైట్ ట్రాక్ట‌ర్ ఎక్కి ప్ర‌స‌వం స‌జావుగా సాగేలా చేస్తుంది. పుట్టిన పాపకి పేరు కూడా, ఆమెనే పెట్ట‌మ‌ని అడుగుతాడు తండ్రి. అంత వ‌ర్షంలోనూ మ‌బ్బుల చాటున దాక్కోకుండా... ఈ మ‌హ‌త్త‌ర దృశ్యాన్ని చూడాల‌ని బ‌య‌టే ఉన్న చంద‌మామ దేదీప్య‌మానంగా వెలిగిపోతుంటాడు. అత‌న్ని చూసిన ఆ మ‌హిళా న‌క్స‌లైటు... పాప‌కి వెన్నెల అని పేరు పెడుతుంది. ఆ వెంట‌నే బుల్లెట్ త‌గిలి కింద‌కి ఒరిగిపోతుంది. ఈ హృద్య‌మైన దృశ్యం చూశాక నా బ్రెయిన్ బ‌రువెక్కి చూడ‌టం ఆపేశాను. 

ఇప్పుడూ... అమ్మాయికి వెన్నెల అని పేరు పెట్టాల‌నుకున్న‌ప్పుడు వ‌ర్షం వ్య‌వ‌హారం లేకుండా చూసుకుని ఉండాల్సింది. వ‌ర్షానికి పెట్టిన డ‌బ్బులూ బొక్క, ఈ వ‌ర్షం వ‌ల్ల సినిమాకీ బొక్క‌. అమ్మాయి పేరు వెన్నెల అయితే రాత్రిపూట, అబ్బాయి పేరు ర‌వి కాబ‌ట్టి ప‌గ‌టిపూట సీన్లు తీయాల‌ని రూల్ ఉన్న‌ట్టుంది. అయినా నువ్వెంచుకున్న విష‌యంలో ఎంతో విష‌యం ఉన్న‌ప్పుడు ఇలాంటి అర్ధంప‌ర్ధం లేని డ్రామా అవ‌స‌రమా? రెండున్న‌ర‌ నిమిషాల సీన్‌లోనే ఇంత పెద్ద బొక్క ఉంటే...  హోల్ మూవీలో ఇంకెన్ని హోల్స్ ఉన్నాయో? పోనీ ఈ సన్నివేశంలో ఏదైనా కాన్‌ఫ్లిక్ట్ ఎలివేట్ అయిందా అంటే అదీ లేదు. అంత బ‌రువుగా, సినిమాకే భారంగా తొలి సీన్ ఉంటే... థియేట‌ర్లోకి అప్పుడే వ‌చ్చిన ప్రేక్ష‌కుడు, సినిమా అంతా ముళ్ల‌పై కూర్చున్న ఫీలింగ్‌తోనే చూస్తాడు. 

ఇంత‌కుముందు జార్జిరెడ్డి, ఇప్పుడీ గంద‌ర‌గోళ ప‌ర్వం. రెంటిలో కంటెంట్ చాలా గొప్ప‌ది. కానీ వాటిని తీసి త‌గ‌లెట్టిన విధానం ద‌రిద్రంగా ఉంది. మంచి స‌బ్జ‌క్ట్ ప్రేక్ష‌కుల‌కి చెప్పాల‌నుకునే ఆలోచ‌న మంచిదే, కానీ ఇలా అర్ధం ప‌ర్ధం లేకుండా తెర‌కెక్కించ‌డం మాత్రం క‌రెక్టు కాదు. అప్పుడు మీకూ రొడ్డ‌కొట్టుడు సినిమాలు తీసేవాళ్ల‌కీ ఏంటి తేడా ? 

మెమ‌రీస్ ఆఫ్ మ‌ర్డ‌ర్

పేరసైట్‌కి ఆస్కార్ల పంట పండ‌గానే... ఒక ప‌త్రిక‌లో 'విమ‌ర్శ‌కుల అంచ‌నాలు త‌ల‌క్రిందులు చేస్తూ' అంటూ రాశారు. నిజానికి ప్ర‌పంచ సినిమాని ఇష్ట‌ప‌డేవాళ్లలో పేరసైట్ గురించి జ‌రిగినంత చ‌ర్చ మ‌రేదాని గురించీ జ‌ర‌గ‌లేదు. బాంగ్ జూన్ హో ఇవాళ ప్ర‌పంచానికి తెలిసిన డైరెక్ట‌ర్ కాదు. ప‌ద‌హారు ప‌దిహేడేళ్ల క్రిత‌మే ప్ర‌పంచం దృష్టిని ఆక‌ట్టుకున్న డైరెక్ట‌ర్. నేను పేరసైట్ ఇంకా చూడ‌లేదు కానీ ఇదే బాంగ్ జూన్ హో తీసిన మెమ‌రీస్ ఆఫ్ మ‌ర్డ‌ర్ చూశా. ఎన‌భైల్లో ద‌క్షిణ‌ కొరియాని వణికించిన సీరియ‌ల్ హ‌త్య‌ల నేప‌థ్యంగా వ‌చ్చిన సినిమా(ఆ దేశంలో తొలి సీరియ‌ల్ కిల్ల‌ర్ కేసుగా చెప్పుకుంటారు). సీరియ‌ల్ హ‌త్య‌ల‌పై నేను చూసిన వాటిలో బాగా న‌చ్చిన సినిమా. 

నేర‌స్తుడంటే... ప్ర‌తి ఒక్క‌రి దృష్టిలో ఒక నిర్వ‌చనం ఉంటుంది. కొంద‌రికి గ‌డ్డంబాగా పెంచుకున్న‌వాళ్లంటే అనుమానం. ఎవ‌రితో ఎక్కువ‌గా మాట్లాడ‌ని వాళ్లంటే మ‌రికొంద‌రికి అనుమానం. కొన్ని కులాల వాళ్లు మాత్ర‌మే నేర‌స్తులుగా ఉంటార‌ని కొంద‌రి న‌మ్మ‌కం. న‌ల్ల‌గా ఉండేవాళ్లే నేర‌స్తుల‌ని మ‌రికొంద‌రి న‌మ్మ‌కం. టీవీలో హ‌త్య వార్తా రాగానే అంద‌రం డిటెక్టివుల్లా అయిపోతాం. 'చ‌నిపోయినపిల్ల‌ అమ్మానాన్న స‌రిగా ఏడవ‌డమే లేదు. వాళ్లే హంత‌కులు! వాళ్ల ఇంట్లో ప‌నోళ్లే ఈ ప‌ని చేసుంటారు. వాళ్లే అలాంటి ప‌నులు చేస్తుంటారు!' ఇలా మ‌న‌కి న‌చ్చ‌నివాళ్ల‌ని, మ‌న‌కి చిన్న‌చూపు ఉండే మ‌నుషుల్ని నేర‌స్తుల్ని చేస్తూ మాన‌సికంగా తృప్తి ప‌డుతుంటాం. మ‌న‌కంటే పోలీసులేం తురుంఖాన్లు కాదు. టెక్నాల‌జీ స‌రిగా అభివృద్ధికాని, నేర‌ప‌రిశోధ‌న‌లో శాస్త్రీయ‌త మెరుగ‌వ‌ని దేశాల్లో మామూలు జ‌నానికీ, పోలీసుల‌కీ పెద్ద తేడా ఉండ‌దు. ప‌దహారేళ్ల కింద ఈ విష‌యాల్ని ప్ర‌పంచ‌సినిమా స్క్రీన్ మీద చ‌ర్చ‌కు పెట్టింది మెమ‌రీస్ ఆఫ్ మ‌ర్డ‌ర్.

నేర‌స్తుడ్ని కంటి చూపుతోనే ప‌సిగ‌ట్ట‌గ‌ల‌నని డ‌ప్పాలు కొట్టే డిటెక్టివ్, ఏ నిందితుడికైనా థ‌ర్డ్ డిగ్రీ ట్రీట్మెంట్ మాత్ర‌మే ఇచ్చి నేరాన్ని ఒప్పుకోవ‌డ‌మే శ‌ర‌ణ్యంగా చేసే మ‌రో పోలీస్, సియోల్ నుంచి ప్ర‌త్యేకంగా వ‌చ్చిన ఇంకో డిటెక్టివ్(కాస్త ఎఫ్‌బిఐ టైప్). ఈ ముగ్గురి పరిశోధ‌న, ప‌రిశోధ‌న‌లో వాళ్ల వాళ్ల శైలి, ఒక‌రిపై మ‌రొక‌రి ప్ర‌భావం, వాళ్ల అహం, వాళ్ల‌లో వ‌చ్చే మార్పు... ఇదే సినిమా.  హంత‌కుడ్ని ప‌ట్టుకునే క్ర‌మంలో వాళ్లేంటో వాళ్లు తెలుసుకుంటారు. వాళ్ల‌కీ హంత‌కుడికీ మ‌ధ్య పెద్ద‌గా తేడా లేద‌ని తెలుసుకుంటారు. 

సీరియ‌ల్ హ‌త్య‌ల సినిమాల చ‌రిత్ర‌లో ఈ మూవీ ముగింపు ఊహించ‌నిది. ఊహ‌కి అంద‌నిది. 

ముగింపు సీన్‌లో... ఉద్యోగం వ‌దిలేసి త‌న మానాన త‌ను బ‌తుకుతున్న డిటెక్టివ్, సీరియ‌ల్ హ‌త్య‌ల్లో తొలి హత్య‌ జ‌రిగిన చోటుండే దారిన వెళ్తూ ఆగుతాడు. గ‌తంలో హ‌త్య జ‌రిగిన కాలువ ద‌గ్గ‌ర‌కి వెళ్లి తొంగి చూస్తుంటాడు. 

అటే వెళ్తున్న ఓ పిల్ల 'ఏం చూస్తున్నావు' అని అడుగుతుంది. 

మామూలుగానే చూస్తున్నా... అంటాడు. 

కొన్నిరోజుల‌క్రితం కూడా ఇంకొక అత‌ను ఇలాగే చూశాడు అంటుందా పిల్ల‌. త‌న‌ని ఏం చూస్తున్నావు అని అడిగితే... 'చాలా ఏళ్ల‌క్రితం ఇక్క‌డో ప‌ని చేశా, అందుకే ఈ చోటుని చూడ‌టానికి వ‌చ్చాను' అన్నాడ‌ని  చెప్తుంది. 

ఆ వ్య‌క్తి ఎలా ఉంటాడో చెప్పమంటాడు మాజీ డిటెక్టివ్. 

మామాలుగానే ఉన్నాడు అంటుంది. 

మామూలుగానే అంటే... అని రెట్టిస్తాడు.

 
దానికా పిల్ల 'అంద‌రిలాగే  ఉన్నాడు' అంటుంది. 

అక్క‌డితో సినిమా ముగుస్తుంది.
https://www.youtube.com/watch?v=Ycd3lISxogg

వైట్ టైగర్

'They remain slaves because they cant see what is beautiful in this world-IQBAL'

భారతదేశంలో నీతి, నిజాయితీ, న్యాయం, ధర్మం అనేవి దరిద్రులు మాత్రమే పాటించాల్సిన నియమాలు. అగ్రవర్ణాల ధనవంతులు, పాలకులకి జీవితాంతం ఏదో ఒకరూపంలో సేవ చేసుకోవడమే దరిద్రుల విధిరాత. ఈ దరిద్రులు కట్టుతప్పకుండా కొందరు బానిస దేవుళ్లనీ సృష్టించారు. ఆ బానిస దేవుళ్ల జీవితం మొత్తం తమ యజమానుల పాదపూజ చేసుకోవడమే. కొండలు పెకళించే శక్తి ఉన్నా... కేవలం యజమానుల సేవే పరమావధిగా ఎలా ఉంటారో అరవింద్ ఆడిగ వైట్ టైగర్ నవల చెప్తుంది. అందులోంచి బైటపడాలంటే అడ్డదారి తప్ప మరోదారి లేని పరిస్థితుల్ని... తన హీరో బలరాం ద్వారా మనకి వివరిస్తాడు.

భారతదేశానికి రెండు ముఖాలు
ఒకటి లక్ష్మణ్‌గ‌ఢ్
రెండు బెంగళూరు

ఒకటి చీకటి
రెండు వెలుతురు

భారతదేశంలో రెండు రకాల మనుషులుంటారు
బలిసిన బాన పొట్టలు
బానిసత్వంలో కునారిల్లే చిన్న పొట్టలు

గాడ్స్ ఆఫ్ స్లేవ్స్...
ఉత్తమ బానిస ఎలా ఉండాలి ?
యజమానికి సేవ చేసుకోవడం తన పూర్వజన్మ సుకృతంలా భావించాలి. యజమాని కాళ్లు నొక్కుతున్నా తన కళ్లలో ప్రేమ కురుస్తూ ఉండాలి. వాడి కాలితో నెత్తిమీద తన్నితే... చిరునవ్వుతో స్వీకరించాలి. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా ప్రతిఫలం గురించి పెద్దగా ఆశించకుండా, అలసట అనేది తెలియకుండా పనిచేస్తూనే ఉండాలి.
నవల మొదటల్లో తన సొంత ఊరు గురించి వర్ణిస్తూ ఓ గుడి గురించి ఇలా చెప్తాడు బలరామ్.
"At the end of the market there is a tall, whitewashed, conelike tower, with intertwining snakes... inside you will find an image of a saffron coloured creature, half human half monkey-Hanuman, everyone's god in darkness. he was faithful servant of the god Rama, and we worship him in our temples because he is a shining example of how to serve your owners with fidelity, love, devotion.

These are gods they foisted on us. understand now, how hard it is for a man to win his freedom in india."

బఫెలో...
లక్ష్మణ్‌గఢ్‌ని శాసించే నలుగురు ధనవంతుల్ని నాలుగు జంతువుల పేర్లతో పిలుచుకుంటుంటాడు బలరాం. బర్రె, అడవి పంది, బలిసిన కాకి, ముంగిస. వీటన్నింటిలో బర్రె గురించి తను చెప్పే విధానం బాగుంటుంది. అది నాకు ఈ దేశ ప్రభుత్వాన్ని గుర్తు చేసింది. కార్పొరేట్ కంపెనీల్ని కళ్లముందు నిలిపింది. 
తన ఇంటి ముందు కట్టేసి ఉండే బర్రెని ఇలా వర్ణిస్తాడు బలరాం. 'మా ఇంట్లో అందరికంటే బలిసి ఉండే ప్రాణి అది. దాని శరీరం నున్నగా మెరిసిపోతూ ఉంటుంది. ఎల్లవేళలా అది ఏ పనీలేకుండా ఇంటి ముందు కూర్చుని ఉంటుంది. దాన్ని బలంగా ఉంచడమే... అన్ని ఇళ్లల్లోని ఆడవాళ్ల అందరి లక్ష్యం అన్నట్టు పనిచేస్తారు. అదేమైనా దయతలచి కాస్త ఎక్కువ పాలు ఇస్తే... అమ్ముకోవచ్చని ఆశ.'

కోళ్ల గూడు...
భారతదేశంలో పేదరికాన్ని, బానిస బతుకుల్ని కోళ్లగూడుతో పోలుస్తాడు బలరాం. 'చికెన్ షాపులో కోళ్ల గూడుని ఎప్పుడైనా చూశారా..? ఒక పక్క తమ సోదర కోళ్లని నరుకుతూ ఉన్నా... గూడులోని కోళ్లలో ఎలాంటి చలనం ఉండదు. తర్వాత వంతు తమదే అన్న స్పృహే వాటికి ఉండదు. గూడు బద్దలు కొట్టుకుని బయటపడటానికి అవి ఎలాంటి ప్రయత్నం చేయవు.'

నవలలో మరోచోట బలరాం అంటాడు... 'ఈ కోళ్లగూడుని నియంత్రించడానికి వాటి యజమాని ఎలాంటి ప్రత్యేక చర్యలు తీసుకోవాల్సిన పనిలేదు. అది లోపల్నించే నియంత్రించబడుతుంది. బానిసత్వంలో బతికే జనాలే... మరొకడు అందులోంచి బయటపడకుండా చూసుకుంటుంటారు.'

ల‌క్ష్మ‌ణ్‌గ‌ఢ్‌ని చీక‌టితో.. బెంగ‌ళూరుని వెలుతురుతో పోలుస్తాడు అర‌వింద్ ఆడిగ‌. న‌వ‌ల మొద‌ట్లోనే ఈ దేశం త‌న‌లో త‌నే రెండు దేశాలుగా ఉంద‌ని చెప్తాడు. స‌ముద్రం ఈ దేశానికి వెలుతురు తెస్తుంటే... న‌ది చీక‌టిని మోసుకొస్తోంది అంటాడు. ఈ దేశంలో స‌ముద్రంతో సంబంధ‌మున్న ప్రాంత‌మంతా వెలుతురు నిండి ఉంది. కానీ జీవ‌న‌ది గంగ‌ పారే చోట చీక‌టి నిండి ఉంది అంటాడు.

నవల సారాంశం అంతా తనే రెండు వాక్యాల్లో చెప్తాడు. 
'i was looking for the key for years
but the door was always open'

(ఇంగ్లీషులో ఏకబిగిన చదివిన మొట్టమొదటి నవల. ఇంగ్లీష్ అర్ధం చేసుకోవడం కొంచెం బెటర్ అయినట్టే అనిపిస్తోంది.)

లాక్ అండ్ సెర్చింగ్

మూడు రోజుల క్రితం లాక్ సినిమా చూశా. ఇప్పుడే సెర్చింగ్ మూవీ చూశా. రెండింటి గురించి విడివిడిగా రాయొచ్చు. కానీ కలిపి రాయాల్సిన సినిమాలు అనిపిచ్చింది. 

లాక్...

ఒక కారు, ఫోన్, టామ్ హార్డీ. అంతే సినిమా. మూవీ మొత్తం ఐవన్ లాక్(టామ్ హార్డీ) మాత్రమే కనిపిస్తాడు. ఒకే ఒక్క షాట్ లో రోడ్డు మీద కొందరు నిలబడి కనిపిస్తారు. అంతే. సినిమా అంతా ఫోన్ లో మాట్లాడుతూ, కారు నడుపుతూ ఉంటాడు టామ్ హార్డీ. ఇట్స్ బోరింగ్ కదా. బట్ ఇట్సే బోరింగ్ మాస్టర్ పీస్. 

సెర్చింగ్...

ఈ సినిమా కోసం దాదాపు 6 నెలల నుంచి సెర్చ్ చేస్తుంటే. నిన్న ప్రైమ్ వీడియోలో దొరికింది. సినిమా మొత్తం కేవలం ల్యాప్ టాప్ స్క్రీన్ మాత్రమే కనిపిస్తుంది. అందులోనే వాట్సాప్ మెసేజ్ లు, వీడియో చాటింగ్స్, ఫేస్ బుక్, రకరకాల సోషల్ మీడియా సైట్స్. వీటితోనే ఒక నరాలు తెగే ఉత్కంఠ భరిత సినిమా తీశారు.

లాక్ (మే బీ లోక్ కావచ్చు. లేదా లా..కి, లో..కి మధ్యలో పలకాలేమో) సినిమాలో ఒకే ఒక్క క్యారెక్టర్ కనిపిస్తుంది. కానీ వినిపించే క్యారెక్టర్లు చాలా ఉన్నాయి. కేవలం ఒకేసారి సెక్స్ పాల్గొంటే గర్భం దాల్చి, బిడ్డని కనడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఒకామె... లాక్ భార్య, ఇద్దరు కొడుకులు, లాక్ చేస్తున్న కన్ స్ట్రక్షన్ వర్క్ కి సంబంధించి ఆదేశాలు జారీ చేసే వ్యక్తి, లాక్ నుంచి ఆదేశాలు అందుకునే వ్యక్తి ... ఇలా చాలామందితో లాక్ ఫోన్ సంభాషణలు కొనసాగుతుంటాయి. సినిమా స్టార్టింగ్ లో కాస్త బోర్ అనిపించింది. వినోద్ చెప్పాడని ఓపిగ్గా చూశా. రేప్పొద్దునే తన కెరీర్లోనే అత్యంత ముఖ్యమైన పనిపెట్టుకుని, రాత్రికి భార్యాపిల్లలతో కలిసి ఫుట్ బాల్ మ్యాచ్ చూట్టానికి సిద్ధమై... అన్నింటినీ వదిలేసి తనకి పెద్దగా పరిచయమే లేని, కేవలం ఒక్కరాత్రి సెక్స్ తో తన బిడ్డకి తల్లవుతున్న స్త్రీ కోసం తనెందుకు వెళ్తున్నాడో అర్ధమయ్యేకొద్దీ ఇది నెయిల్ బైటింగ్ సినిమా అయిపోతుంది. టామ్ హార్డీ నటన, స్టీవెన్ నైట్ స్క్రీన్ ప్లే డైరెక్షన్... సినిమాని చివరి వరకూ వదలకుండా చూసేలా చేస్తాయి. 

సెర్చింగ్ ప్లే చేయగానే.. నా డెస్క్ టాప్ వాల్ పేపర్ మారిపోయింది. ఆ వాల్ పేపర్ మార్చి చాలా రోజులయింది. మళ్లీ ఎలా వచ్చింది అనుకుంటుంటే... నాకు తెలియకుండానే డెస్క్ టాప్ ఫోల్డర్స్ ఓపెన్ అవుతున్నాయి. నిజానికి అది నా డెస్క్ టాప్ కాదు. సినిమా ఓపెనింగ్ సీన్ అది. ల్యాప్ టాప్ స్క్రీన్ మీద సినిమా ప్రారంభం అవుతుంది. కొద్ది క్షణాల తర్వాత ల్యాప్ టాప్ ఓనర్ కిమ్.. తన కూతురు మార్గోకి వీడియో కాల్ చేస్తాడు. ఇద్దరూ కాసేపు మాట్లాడుకున్నాక, ల్యాప్ టాప్ షట్ డౌన్ చేస్తాడు కిమ్. అర్ధరాత్రి మార్గో నుంచి కాల్ వస్తుంది. కిమ్ ఫుల్లుగా నిద్రపోతుంటాడు. ల్యాప్ టాప్ స్క్రీన్ పై కాల్ కట్ అవుతుంది. ఇంకో రెండు సార్లు కాల్ వచ్చి కట్ అవుతుంది. ఉదయం లేచి మిస్డ్ కాల్స్ చూసుకుని కూతురికి కాల్ చేస్తాడు. నో రెస్పాన్స్. తన ఫ్రెండ్స్ కి కాల్ చేస్తాడు. నో రెస్పాన్స్. అక్కడ్నించి కూతురు జాడ కనుక్కోవడమే సెర్చింగ్. రోటీన్ స్టోరీ కదా. కానీ ఈ సినిమా మొత్తం కిమ్ ల్యాప్ టాప్ లోనే జరుగుతుంది. ఎవ్రీథింగ్ ల్యాప్ టాప్ పాయింటాఫ్ వ్యూ నుంచే చూపిస్తాడు డైరెక్టర్ అనీష్ చాగంటి. ప్యూర్ బ్రిలియన్స్ అంటే ఏంటో ఈ సినిమా చూస్తే అర్ధమవుతుంది. 

నాలుగు రోజుల వ్యవధిలో చూసిన ఈ రెండు సినిమాలు... న్యూ వే ఆఫ్ ఫిల్మ్ మేకింగ్ కి పర్ఫెక్ట్ ఎగ్జాంపుల్స్.

మాంచెస్టర్ బై ద సీ

మృత్యువు. 
కనుచూపు మేరంతా మంచులా గడ్డకట్టుకుపోయిన మృత్యువు. 
ఎంత తవ్విపోద్దామన్నా ఎడతెగని విషాదపు మంచు. 
పాయింట్ బ్లాంక్ లో బుల్లెట్ దించేసుకుంటే బాధ దిగిపోతుంది. కానీ చావనివ్వదు, బతకనివ్వదు. కాస్తంత చిరునవ్వుని ముఖం మీదకి తెచ్చుకుందామన్నా తీరికలేనంత వేదన.

చిన్నప్పుడెప్పుడో మాతృదేవోభవ చూసినప్పుడు ఇంతలా ఏడ్చా. దీనెమ్మ సినిమా... ఆ యాక్టింగ్ ఏందసలు. వాడి ఒళ్లంతా విషాదమే. వాడి చూపు, నడక, పని... ఆఖరికి ఎవర్నైనా కొడుతున్నా ఏడుపొచ్చేంత విషాదం. ప్రపంచం నుంచి తనని తాను వెలి వేసుకున్నట్టు.. సినిమా మొదటి నుంచి చివరి వరకూ విషాదం తప్ప తన ముఖంలో మరో ఎక్స్ ప్రెషన్ ఉండదు. కేవలం ఫ్లాష్ బ్యాక్ రివీల్ అయ్యే సీన్లలోనే ఆ ముఖంపై నవ్వు కనిపిస్తుంది. ఎవరితో అయినా కాసేపు మాట్లాడటం కూడా తన వల్ల కాదన్నంత బాధ. 

కేసీ అఫ్లెక్... బెన్ అఫ్లెక్ తమ్ముడు. గుడ్ విల్ హంటింగ్ లో అన్నతో పాటు చిన్న రోల్. ఓషన్స్ లెవెన్, ట్వల్వ్, థర్టీన్ లలో కూడా ఉంటాడు. అవుటాఫ్ ఫర్నేస్ లో క్రిస్టియన్ బేల్ సోదరుడిలా చిన్నపాత్రలో కూడా ప్రత్యేకంగా కనిపిస్తాడు. మాంచెస్టర్ బై ద సీ చూశాక వీడికి ఈ మధ్యెప్పుడో ఆస్కార్ వచ్చింది కదా అని గుర్తొచ్చింది. వెతికితే ఈ సినిమాకే వచ్చిందది.  ఆస్కార్ ఏంది, ఏదైనా ఇచ్చెయ్యచ్చు

సినిమా మొత్తంలో ఒక్కచోట కూడా తను ఏడవడు. ఒక సీన్ లో లీ షాండ్లర్(కేసీ అఫ్లెక్)తో మాజీ భార్య ర్యాండీ కాసేపు మాట్లాడాలంటూ ఏడుస్తూ బతిమాలుతుంటుంది. తను మాత్రం క్యాజువల్గా 'నా వల్ల కాదు. వెళ్లిపోవాలి' అంటుంటాడు. మన కళ్లవెంట మాత్రం కన్నీళ్లు కారిపోతుంటాయి. మనస్పూర్తిగా ఏడవాలనుకుంటే ఈ సినిమా చూడొచ్చు. స్లో బర్నింగ్ స్టోరీ. సూపర్బ్ స్క్రీన్ ప్లే. అందుకే ఒక్క ముక్క కూడా స్టోరీ చెప్పాలనిపించడం లేదు.

ద బాయ్ హూ హార్నెస్డ్ ద విండ్

కొన్నిసార్లు అవి కలలు
కొన్నిసార్లు అబద్దాలు
తీరని కలలు
అబద్దాలై ఆవిరైపోతాయి
కానీ కల అబద్ధం కాదు
నిజం కాకపోవచ్చు అంతే...
ఆకలి అందర్నీ తినేస్తుందేమో కానీ
ఆశల్ని కాదు
కలల డైనమోకి
కాస్తంత శక్తి ఇచ్చి చూడు
గాలి నీరవుతుంది
నేల బంగారం అవుతుంది


(వాటే మూవీ.. సినిమాలో బాగా నచ్చిన సీన్... విలియం, కుక్కతో కలిసి చిన్న గుట్ట మీదకి ఎక్కి చెట్లు కొట్టే సన్నివేశం చూస్తాడు. అదే సమయంలో మరో వైపు నుంచి మాస్క్ వేసుకున్న ఇంకో చిన్న కుర్రోడు కూడా అదే సన్నివేశం చూస్తుంటాడు. అటే చూస్తూ చూస్తూ వీళ్లిద్దరూ ఒకర్ని ఒకరు చూసుకుంటారు. ఆ సీన్ పిక్చరైజేషన్ బాగా వచ్చింది.)

గరుగు చెప్పిన కథ

ఊరికి ఉత్తరాన హద్దు గీసినట్టు తాడిచెట్లు. వాటికి పర్లాంగు దూరంలో గరుగు. దాని తర్వాత నక్కలబోడు. దానికి పైన దోసకాయలబోడు. ముందుకుబోతే పీసెర్లకొండ. ఆ కొండలో కానీ, ఈ పక్క మాలకొండ అడివిలో కానీ, మా ఊరికి దిగవనున్న మల్లప్పగొందిలో కానీ లేని సక్కదనమేందో.. గరుగులో ఉన్నట్టనిపిచ్చేది. మహాకాయుడెవుడో రొమ్మిర్సుకుని పడుకున్నట్టు ఉంటదా గుట్ట. దాన్నిండా యాడచూసినా తెల్లటి కన్నెరాళ్లే. గుట్టకాడికి ఎప్పుడు పొయినా ఎవురో గుసగుసలాడుతున్నట్టనిపిచ్చేది. ఆ ఏపు పెద్దగా మనుషులు పొయ్యేది కూడా లేదు. నాకు మాత్రం అటొచ్చినప్పుడల్లా తెలిసిన మనిసెవురో తిరుగుతున్నట్టనిపిచ్చేది. అక్కి దాసరోడి గురించి ఇన్న కతలన్నీ గుర్తుకు వచ్చేయి.

అక్కి దాసరోడు, అక్కిపిచ్చోడు…

రెండు పేర్లు, రెండు రకాల కతలు. మనిసొకడే.

సిన్నప్పుడు బడికిపోతుంటే పెద్దూరు పిల్లోల్లు అక్కిపిచ్చోడి గురించి కతలుకతలుగా చెప్పేవోళ్లు. వాడు ఉచ్చ పోస్తే రాతిమీద కూడా పెచ్చులు ఎగిరి పొయ్యేయంట. పిగిలీ కొడితే రెండు మైళ్లదూరం ఇనిపిచ్చేదంట. మా ఊరడివిలో ముగ్గురు దొంగోళ్లతో రోజంతా యుద్ధం చేసి సంపిండంట. అక్కోడి గురించి ఇట్టాంటి కతలెన్నో.

‘ఆరున్నర అడుగల ఎత్తు మనిషి. ఈపు మీదికి జారిన జుట్టు, నాపరాయిలాంటి నల్లని నుదురు, పెద్దపెద్ద కనుగుడ్లు, పొడుగ్గా బండలాంటి ముక్కు, మెలితిరిగిన మీసాలు, మోకాళ్లు తాకే చేతులు, కొండలాంటి గుండె. ఈయన్నీ మామూలు విషయాలే. అక్కోడి తొడల్లో ఉంది అసలైన మర్మం’.

అదే ‘సంజీవి’. మనిషికి సావులేకుండా చేసే సంజీవి.

అక్కోడంటే ఇప్పుటి మనిషి కాదు. అరవై డెబ్బయ్యేళ్ల కిందటిమాట. మాయత్త, మానాయన బుడ్డబుడ్డ పిల్లోళ్లుగా ఉన్నప్పటి సంగతి. అడివే వాడికి గూడు. అప్పుడప్పుడూ చేతిలో సితార పట్టుకుని అడుక్కోడానికి ఊర్లమీదికి వచ్చేవోడంట. వాడికి బిచ్చమెయ్యడానికి మాత్రం ఆడోళ్లు బైటకొచ్చేవోళ్లు కాదంట. ఆడమనిసిని చూస్తే శివాలెత్తి పోతాడనేవోళ్లు. కన్నారా చూసిండా, ఆ మనిసిని వదిలేవోడు కాదంట. కొంతమంది మటుకు ‘అసలు అక్కిదాసరోడి పాట, వాటం చూసి ఆడోళ్లే వాడినెతుక్కుంటా పొయ్యేవోళ్లు’ అన్నరు. వాడెప్పుడూ ఎవుర్నీ ఏదీ చేసినట్టు చూసినోళ్లే లేరంటరు. వాడు సితార మీటుతూ, పాడుతుంటే ఏ జీవైనా ఒళ్లుమరిచిపోవాల్సిందే అంట. వాడి గురించి ఇన్న కతలన్నీ గుర్తొస్తా ఉంటే గరుగు మీద కాసేపు కూర్చోవాలనిపిచ్చింది. అప్పుడు మల్లప్పగొంది మీదికి దిగతా ఉంది పొద్దు. ఆడ కూచ్చుని చూస్తా ఉంటే.. డెబ్బయ్యేళ్ల కిందికి పొయింది ఊరు. మిద్దెలన్నీ మాయమయినయి. అడివితో అల్లుకుపోయిన గుడిసెలతో.. చిన్నపల్లె కళ్లముందుకొచ్చింది.

***
మాలకొండ అడివిలోంచి మా ఊళ్లోకొచ్చే సన్నని బాటమీద.. ఆరున్నరడుగుల మనిషి. మోకాళ్లకి కాస్త కిందకి కట్టిన పంచె, మెడమీద పాత కండవ తప్ప ఒంటిపై మరే గుడ్డా లేదు. మిట్టమధ్యాన్నం. గాలికి ఎర్రమట్టి ఎగిరిపోతా ఉంది. చేతిలో ఉన్న సితారని మీటుతూ మెల్లగా నడుస్తుండు. అక్కిదాసరోడు ఊళ్లోకి వచ్చేసరికి.. ఎండ సెగకి తట్టుకోలేని చంటోళ్లు గుక్కపట్టి ఏడుస్తా ఉన్నరు. సిత్రంగా వాళ్లంతా గాలి జోలపాడినట్టు నిద్రలోకి జారుకున్నరు. వాడు అట్టనే సితార వాయిస్తూ ఇళ్లన్నీ తిరిగి రెండు సంగటి ముద్దలు, ఇంత గోగాకు పచ్చడి సంపాయించి బడికొట్టం ముందుకి చేరిండు. ఆడ్నే ఉన్న రావిచెట్టు కింద కూర్చోని సితార తీగల్నిసరిచేసుకుంటుంటే.. కొట్టంలోంచి అయివోరు, అక్కోడ్ని చూసి పలకరించినట్టు నవ్విండు. బదులుగా తను సితార తీగల్ని మీటిండు. బళ్లో పిల్లోళ్లంతా బైటకొచ్చి నిలబడ్డరు. పదినిమిషాల పాటు ఏకబిగిన సితార వాయించి ఆపిండు అక్కోడు. పిల్లోళ్లంతా మాటలు మర్సిపోయి మిటుకూమిటుకూ చూస్తా ఉన్నరు.

అప్పుడే బడికొట్టానికి తూరుపుపక్క వీధిలో ఉన్న ఇంట్లోంచి కడవెత్తుకుని బైటకొచ్చిందొకామె. పెదకాపు చెల్లెలు. భర్త చచ్చిపోడంతో అందమ్ముల ఎదానే ఉంటా ఉంది. పేరు కొండమ్మ. నడిసొత్తున్న నల్లతాసులా ఉంది మనిషి. నెలవంకతో చెక్కిన గెనేటి రాయి బొమ్మలా ఉంది. కడవ తీసుకుని బడికొట్టానికి పడమటి పక్క ఉన్న బాయి దగ్గరికిపొయింది. అటే చూస్తున్న అక్కోడు సితార పట్టుకునే పైకి లేసి, బాయికాడికి నడిచిండు. పిల్లోల్ని మధ్నాన్నం కూటికి ఇంటికి పంపిన అయివోరు.. అడనే కూచ్చోని బాయి దిక్కుకే చూస్తాఉండు.

కొండమ్మ నీళ్లు తోడి కడవకి పోసుకుని ఎత్తుకోబోయేసరికి.. ఆడికి చేరిండు అక్కోడు. దోసిలి పట్టి మంచినీళ్లు పొయ్యమన్నడు. వాడినట్టాగే చూస్తా.. చేదని మళ్లీ బాయిలోకి ఇడిచి నీళ్లు తోడింది. కొండమ్మ కళ్లలోకి అక్కోడి చూపులు గుచ్చుతుంటే.. వాడి చేతివేళ్లని మీటతా ఉన్నయి ఆయమ్మి చూపులు. అట్టనే చూస్తా చేదడు నీళ్లు తాగిండు. నీళ్ల కడవతో తను పోతాఉంటే.. సితార అందుకున్నడు.

కోటే నన్నిడనాడకే
ఓ చిలకల కోటే.. చిట్టెపు రైక
గోటిరైకా.. కొబ్బిరిపొడుమా
కోటే నన్నిడనాడకే…
సేను కాడికి నువ్వే రాయే
శనగపీకను నేనే వస్తా..
నా సాయ నువ్ చూడకపొయినా
శనగమండతో చతురులు ఆడే
కోటే నన్నిడనాడకే
ఓ చిలకల కోటే.. చిట్టెపు రైక
గోటిరైకా.. కొబ్బిరిపొడుమా
కోటే నన్నిడనాడకే
బాయి కాడికి నువ్వే రాయే
నీళ్లు తోడను నేనే వస్తా
నా సాయ నువ్ చూడకపొయినా
నీళ్ల కడవతో చతురులు ఆడే…

కొండమ్మ నీళ్ల కడవతో ఇంట్లోకి పోడంతో.. పాట ఆపి మళ్లీ రావిచెట్టుకిందకొచ్చిండు.

సంగటి ముద్దలు మింగతా ఉంటే..

‘ఆడమనిషి మీద అతిగా బెమలు పెంచుకున్నోళ్లంతా చరిత్రలో రాక్షసులు, పిచ్చోళ్లుగా మిగిలిపొయిన్రురా’

అయ్యవోరి మాటకి తలెత్తి.. ఎర్రినవ్వొకటి నవ్విండు.

‘నీకాడ సంజీవిని ఉందంట గదరా.. తల బద్దలుకొట్టినా ఏంగాదంట..?’

సంగటి ముద్ద గోగాకు పచ్చడిలో తిప్పుతా.. ‘ఊరుకో అయివోరా.. నాకాడ యాముంది’ అంటూ ముద్ద నోట్లో పెట్టుకున్నడు.

‘ఒరేయ్ దరిద్రుడికి సంజీవి కాదు, అమృతం దొరికినా ఈ బూమ్మీద బతకడం కష్టమే గుర్తుబెట్టుకో’

అయివోరొంక అట్నే చూస్తా సంగటి తిన్నడు అక్కోడు.

‘అయినా మంచి వయసులో ఉన్నవు. ఏదొక పనిచేసుకుని బతక్క ఈ అడువులెమ్మట తిరగడమెందుకు..?’

కాసేపాగి ఓ వెర్రినవ్వు నవ్విండు అక్కోడు. సంగటి తినడం పూర్తిచేసి పైకి లేసిండు.

ఇందాక వచ్చిన దిక్కుకి కాక.. మంచినీళ్ల బాయి మీదగా, గరుగు కింద ఉన్న చెరువుకట్ట పక్కకి నడుచుకుంటా పొయిండు. పెదకాపోళ్ల చేను దిక్కుకి పొయి చెట్లలో కలిసిండు. కూటికి పొయిన పిల్లోళ్లు మళ్లీ రావడంతో బడికొట్టంలోకి పొయిండు అయివోరు.

పొద్దుగూకే యాలకి పల్లెంతా గుబట్లాడతా ఉంది. అక్కోడు కొండమ్మని పట్టుకున్నడంట. చేలో గడ్డికిపోతే మీదపడ్డడంట. కొండమ్మ, వాళ్ల ఒదిన.. తప్పించుకుని పరిగెత్తుకుంటా ఒచ్చిన్రంట. ఇదీ వార్త. చెరువుకట్టకి పై ఎత్తున ఉంది పెదకాపు చేను. చేను మధ్యలో ఆరు మట్ల లోతున్న బాయి. బాయొడ్డున ఉన్న గుట్ట పక్కనుంచి మీదకొచ్చిండంట వాడు. కొండమ్మోళ్ల వదినే ఇదంతా చెప్పిందంట. వాడ్నించి అంత దూరం నుంచి తప్పించుకుని వచ్చిన్రంటేనే, అదేదో సాహసం లాగా చెప్పుకుంటా ఉన్నరు ఊళ్లో.

రాత్రికి బడికొట్టం దగ్గిర పంచాయతి పెట్టిండు పెదకాపు. అక్కిదాసరోడు ఊళ్లోకి వస్తే నరికెయ్యడమేనని తీర్మానం చేసిండు. పెదకాపుకి అయినోళ్లు, కొంతమంది కుర్రోళ్లు ఆ మాటకే ఓటేసిన్రు.

‘మొన్నామధ్యన పీసెర్లకొండకి గడ్డికి పొయిన ఆడోళ్ల ఎంట కూడా పడ్డడంట’ గుంపులోంచి ఎవురో గట్టిగా అన్నరు.

‘ఆ దాసరోడు మన ఇళ్లళ్లో అడక్కతింటా.. పాటలు పాడతడా’ నలుగురైదుగురు అక్కసు ఎళ్లగక్కిన్రు.

‘అసలింత పని చేసినోడు మళ్లీ ఊళ్లోకి వస్తడా.. వదిలెయ్యన్రా’ అన్నరు కాస్త వయసులో పెద్దోళ్లు.

‘వాడు పిచ్చినాకొడుకు.. అడక్క తినడానికి కచ్చితంగా వస్తడు. సంపితీరాల్సిందే’. పెదకాపు గట్టిగా అన్నాక ఇంకెవురూ మాట్లాడలేదు.

***
తెల్లారింది. రాత్రి పంచాయతీ సంగతి మర్సిపొయిన ఊరిజనం.. ఎవురి పనుల్లోకి వాళ్లు పోతా ఉన్రు. పొద్దు బారెడు పైకెక్కినాక.. సితార మోగింది. ఊరంతా ఉలుకూపలుకూ లేకుండా అయిపోయింది. మంచినీళ్ల బాయిదగ్గర ఎవురో పిల్లోళ్లు. నీళ్లు చేదుకుంటుంటే పొయిండు అక్కోడు. చేదిన నీళ్లు, కడవలు ఆడ్నే పడేసి పరిగెత్తిన్రు వాళ్లు. సితార పక్కనబెట్టి చేదలో నీళ్లు దోసిటతో తాగుతుంటే.. తలమీద ఠంగ్ మని దెబ్బ. ముందుకి పడబోయి తట్టుకుని నిలబడ్డడు. చేతిలో ఉన్న చేదని తీసుకుని.. సర్రున ఎనక్కి ఇసిరిండు. పెదకాపు పక్కనున్న మనిషి నాలుగడుగుల దూరంలో పడ్డడు. పెదకాపు చేతిలో ఉన్న కర్ర చూసి, తననీ లాగి ఒక్క తన్ను తన్నిండు. ముందు పడినోడి పక్కనే పెదకాపు పడ్డంతో ఇంకో ఇద్దరు గుమ్మునుండిపొయిన్రు. కిందపడ్డోళ్ల దగ్గరికి పోయి లేపి నిలబెట్టిన్రు.

‘నా కొడకా.. నువ్వియ్యాల సచ్చినవ్ ఆగు..’ అంటా చరచరా నడస్తా పొయిండు పెదకాపు. పక్కనున్న ముగ్గురు కూడా.
వాళ్ల పోతున్న దిక్కే అర్ధంకానట్టు చూస్తా బాయి కాడనే కాసేపు నిల్చుండు అక్కిదాసరోడు. నెత్తి మీద తగిలిన దెబ్బని తడుముకుంటా. తర్వాత బడికొట్టం దగ్గరికి చేరిండు. రావిచెట్టుకి ఆనుకుని కూర్చుని సితార చేతిలోకి తీసుకున్నడు. కొట్టంలో ఉన్న అయ్యవోరు, అక్కోడి పక్కకి భయంభయంగా చూస్తా ఉండు. వాడు మాత్రం ఎప్పుటిలాగే కళ్లు మూసుకుని తీగల్ని మీటుకుంటూ రాగం తీస్తున్నడు. ఇంతలో చెట్టు ఎనక చప్పుడయింది. లేచేలోపే.. పగ్గంతో అక్కోడ్ని చెట్టుకు లాగి కట్టిన్రు. పెదకాపుతో కల్సి 20మంది దాకా ఉన్నరు. చేతిలో ఉన్న కర్ర విరిగిపోయేదాకా కొట్టిండు పెదకాపు. నోటికొచ్చిన బూతులన్నీ తిడుతూ. తర్వాత వాడు తప్పించుకోకుండా జాగ్రత్తగా చెట్టునుంచి విప్పి ఎద్దులబండి ఎనక కట్టేసిన్రు అక్కోడ్ని. అప్పటికే వాడి తలపగిలి రక్తం కారతా ఉంది. సితార వైపే చూస్తా ఉండు అక్కోడు. పెద్ద బండొకటి తీసుకుని ఒక్కదెబ్బకి దాన్ని బద్దలుకొట్టిండు పెదకాపు. గింజుకుంటా ఉన్నడు అక్కోడు. చుట్టూ ఉన్న కొంతమంది ఆడోళ్లు.. వాడిపాపాన వాడు పోతడు వదిలెయ్యండని అన్నా పెదకాపు విన్లేదు. అంతకుమించి గట్టిగా అడగడానికి.. అక్కోడు ఆడున్న ఎవురికీ చుట్టం కాదు. వాడు పాడుతుంటే మైమరిచిపోయి ఓ సంగటిముద్ద పడేసినోళ్లంతా.. ఇప్పుడు జాలి చూపులు పడేయడం తప్ప ఏం చేయలేకపోయిన్రు. వాడు సితార మీటినప్పుడల్లా గుండెల్లో కోసినట్టు అనిపించినోళ్లు.. ఇప్పుడు కసి తీర్చుకుంటున్రు.

బడికొట్టం దగ్గరే ఉంటే ఇబ్బందిగా ఉంటదనో ఏమో.. ‘ఈడ ఒద్దురా గరుగుమీదకి తీసకపోదాం పాండి’ అన్నడు పెదకాపు. బండిని కదిలించి అక్కోడ్ని ఈడ్చుకుంటా పొయిన్రు. గరుగుమీదకి పొయ్యేసరికి పొద్దు నెత్తిమీదకి వస్తా ఉంది. ఎద్దుల్ని కాడి ఇప్పి చేను మీదకి తోలిన్రు.

‘కొట్టన్రా నా కొడుకుని’ పెదకాపు ఆ మాటన్నడో లేదో నలుగురు ముందుకొచ్చిన్రు.

బండెనక పక్క కటేసిన్రు అక్కోడ్ని. ఊళ్లోంచి ఈడ్చుకొచ్చేటప్పుడే చేతులకి కట్టిన తాళ్లు తెంపుకోడానికి చూసిండు. ఆడోళ్ల బారు ఎంట్రుకలతో పేనిన బలమైన తాళ్లు ఇప్పుకోడం వాడి వశం కాలా. కానీ బండి ఎనకున్నకొయ్య మీద చేతలకి పట్టుచిక్కింది. అంతే బలంకొద్దీ బండిని లేపి ఒక్క ఇసురుతో చుట్టూ తిరిగిండు. అంతపెద్ద బండి కూడా పట్టెమంచం తిరిగినట్టు గాల్లో తిరిగింది. అప్పుడే ఉరుక్కుంటా వచ్చిన నలుగురిలో ఇద్దరికి బండి నొగలు తాకింది. పక్క ఎముకలు ఇరిగినట్టు ఫళక్కుమని చప్పుడొచ్చింది. ఇంకో ఇద్దరు ముందే ఎనక్కి దూకి తప్పించుకున్నరు. కిందపడ్డోళ్లని చూసి మనుషులంతా రాక్షసులైపొయిన్రు. గరుగు మీద దొరికిన రాళ్లు తీసుకుని అక్కోడి మీదకి ఇసరసాగిన్రు. బండిని చాటుచేసుకుని కాచుకున్నా ఒకటీ అరా రాళ్లు వాడి ఒంటికి తగల్తనే ఉన్నయి. అదే అదునుగా పెదకాపు, ఇంకో ఇద్దరు కర్రలు తీసుకుని వాడిమీదకి వచ్చిన్రు. తర్వాత వాడు చేసేదేం లేకుండాపోయింది. నెత్తురు పూసుకుంటా ఉన్న గరుగుని చూసి బయపడినట్టు.. పొద్దు మబ్బుల మద్దిన దాక్కుంది. దూరంగా ఉన్న ఎద్దులు మేత మానుకుని ఇటే చూస్తా నిలుచున్నయి.

మద్దినేల నుంచి పొద్దు కొండలో పడేదాకా అక్కిదాసరోడి మీద కసితీర్చుకుంటనే ఉన్నరు. ఒంట్లో ఉన్న ఎముకల్ని గుల్ల చేసిన్రు. ముక్కూ మొకం యాకం అయిపొయినయి. ముందుకుపడిన జుట్టులోంచి నెత్తురు కారతా ఉంది. నోటిలోంచి సొంగ పడతుంది. కానీ అప్పుటిదాకా వాడి కంట్లోంచి మాత్రం నీళ్లు రాలేదు. ఊరి దిక్కుకే ఉన్నయి చూపులు. ఇంతలో ఎవురో అక్కిదాసరోడి చేతివేళ్లని విరగ్గొట్టిన్రు. ఎన్నో పాటలు, పదాలకి సొరాలు కట్టిన వేళ్లు. బాధగా మూలిగిండు. కంట్లోంచి తొలి నీటిబొట్టు రాలింది. ఎవురికోసమో చూస్తా ఉన్న ఆ కళ్లు.. చేతివేళ్లవైపు తిరిగినయి. చూపులతోనే వాటిని ఆఖరుసారి తడుముకున్నడు. కన్నీళ్లవరద మళ్లీ ఆ అవకాశం ఇయ్యలేదు. కొండలాంటి మనిషి ఇప్పుడు ఒళ్లంతా నలిగిపోయి.. బండి గానుకి అనుకుని కూర్చొని ఉన్నడు. ఒంటి మీద దెబ్బ పడ్డప్పుడల్లా.. వాడు ఒళ్లు కదులుతోందంతే. చివరికి బలమంతా కూడగట్టుకుని ‘రేయ్ ఆపండ్రా’ అని బారంగా అరిచిండు. పెదకాపు చెయ్యెత్తి అందరికీ సైగ చేసి, వాడి దగ్గరకొచ్చిండు.

కుడితొడని చీల్చమంటూ.. సగం మాటలు, సగం సైగలతో చెప్పిండు అక్కోడు. కత్తి తీసుకొచ్చిండు పెదకాపు తమ్ముడు. కుడితొడని రెండంగులాల లోతున కోసిండు. తెల్లటి నరం లాంటిదేదో ఎగిరి బైటపడింది. పెదకాపు ముందుకి వంగబోయేసరికి.. ఎందుకో ఒక్కసారిగా గింజుకున్నడు వాడు. మళ్లీ అంతా మీద పడ్డరు. కాసేపటికి అక్కోడిలో కదలిక ఆగిపొయింది.

గరుగు మీద చిమ్మిన నెత్తురు అద్దినట్టు.. కొండలో పడుతోన్న పొద్దు రక్తపు ముద్దలా ఉంది. అప్పటిదాకా కసితో వాడ్ని చంపినోళ్లలో క్రమంగా భయం కమ్ముకుంటా ఉంది. వాడెక్కడ మళ్లా లేస్తడో అన్న భయం. పెదకాపు ఇద్దరు కుర్రోళ్లని ఊళ్లోకి పంపిండు. నాలుగైదు గొడ్డళ్లు, గడ్డపారలు తీస్కరమ్మన్నడు. నిమిషాల్లో వాళ్లు వెళ్లొచ్చాక.. అందరూ ఒగపాలి ఒకరి మొగాలొకరు చూసుకున్నరు. గొడ్డళ్లు చేతులోకి తీసుకుని.. అక్కోడ్ని ముక్కలు ముక్కలుగా నరికారు. గోతులు తీసి ఒక్కో ముక్కని ఒక్కోదాంట్లో కప్పెట్టిన్రు. అంతా అయిపోయాక ఆయుధాలు తీసుకుని, ఎద్దుల్ని తోలుకుంటా తిరిగి చూడకుండా ఊళ్లోకి మళ్లిన్రు. వాడ్ని కట్టేసి తీసుకొచ్చిన బండిని, తాళ్లనీ అక్కడే ఒదిలేసిన్రు. శ్మశానమైపొయిన గరుగు వాళ్లు పొయిన దిక్కుకే చూస్తున్నట్టుంది.

***
అక్కి దాసరోడ్ని చంపినాక ఊళ్లో అందరూ సంజీవి గురించే మాట్లాడుకున్నరు. వాడి తొడ కోసినప్పుడు కింద పడింది సంజీవి పుల్ల అన్నరు. వాడ్ని చంపే ఊపులో దాన్ని పట్టించుకోకపోతిమే అనుకున్నరు.

ఇది జరిగిన తర్వాత…

సరిగ్గా పదారు రోజులకి కొండమ్మ కనిపించకుండా పోయింది. ఎటు పొయిందో ఎవ్వురికీ అంతుపట్టలా. పెదకాపు కూడా పెద్దగా వెతికించలేదు. చుట్టుపక్కల ఊళ్లలో తిరిగినా కొండమ్మ కనిపించలేదు. తర్వాత అంతా ఆ సంగతే మర్చిపొయిన్రు. కానీ అక్కిదాసరోడి కథ మాత్రం ఇప్పుటికీ చెప్పుకుంటనే ఉన్నరు. ఊళ్లో ఇప్పుడు పెదకాపు కుటుంబానికి చెందినోళ్లెవురూ లేరు. వాళ్ల చేనంతా చిల్లచెట్లు మొలిచినయి. ఆరు మట్ల బాయి సగానికి పైగా పూడిపొయింది. ఉన్న కాసిని నీళ్ల మీద పచ్చగా కప్పగుడ్లు. దానికి కప్పగుడ్డుబాయని పేరు పడింది.

***

కథంతా కళ్లముందు జరిగినట్టనిపించి.. కడుపులో దేవుకు పోతున్నట్లు అయిపోయింది నాకు. చుట్టూ చూస్తే.. నిండా చీకట్లు గమ్ముకున్నయి. కనుచూపు మేరలో మనుషులెవురూ అవుపడ్డం లేదు. ఇంటికి పోదామని లుంగీ ఎగ్గట్టుకుని గరుగుమీద నుంచి లేసినా. అంతే.. జరజర అంటా శబ్దం. ఏందా అని సూద్దునుగదా.. ఒక్కసారి గుండెలదిరిపొయినయ్. ఇప్పుటిదాకా నేను కూర్చున్న రాయి కదల్తా ఉంది. చుట్టుపక్కలంతా అదే సప్పుడు. నాకిందున్న రాయే కాదు. చుట్టూ ఉన్నపెద్ద పెద్ద రాళ్లన్నీ కదుల్తున్నయి. చీకట్లో తెల్లని రాళ్లన్నీ చిన్నచిన్న దయ్యాల్లాగ ఊగిపోతున్నై. నేను రాయిలాగా నిలబడ్డా. కాసేపటికి.. ఒక్కో రాయి కిందనుంచి ఒక్కో అకారం పైకిలేసింది. నాకు ఊపిరి ఆగినట్టనిపిచ్చింది. ఆకారాలన్నీ ఒక్కటై నా ముందు నాలుగడుగుల దూరంలో ఓ మహాకాయుడు ప్రత్యక్షమయిండు.

అంతపెద్ద ఆకారం నన్ను పట్టించుకోకుండా చెరువుకట్ట వైపు తిరిగింది. అలా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్న దాని ఎనకనే ధైర్యం చేసి ఎళ్లా. నేరుగా పెదకాపు చేలోకి ఎళ్లిందది. దూరం నుంచి నడుస్తా అటు చూసిన నాకు.. కప్పగుడ్డు బాయి ఒడ్డున ఎవురో ఆడ మనిసి ఉన్నట్టు అనిపిచ్చింది. చీకట్లో సరిగా కనిపించకపొయినా.. నగ్నంగా ఉందని తెలస్తా ఉంది. అతను తనని చేరాక.. ఇద్దరూ ఒకేసారి తిరిగి నన్ను చూసినట్టనిపిచ్చింది. చీకట్లోంచి రెండు జతల కళ్లు.. అంత దూరం నుంచి కూడా కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించినయి. గిరుకున్న తిరిగి పరిగెత్తుకుంటా గుట్టమీదకి వచ్చినా. ఎనక్కి తిరిగి చూడాలనుంది, కానీ దైర్యం సాల్లేదు. అదే ఊపులో కిందకి దిగినా.

గరుగు దాటి పోతాఉంటే.. పాటని వదిలి పోతున్నట్టు ఉంది.

దూరంగా చీకట్లో మా ఊరు. ఎనక నుంచి సితార సప్పుడు.

('వాకిలి' వెబ్ మ్యాగజీన్ లో ప్రచురితం)